In de herfstvakantie bezocht ik onze vrienden, die werkzaam zijn in Zuid-Soedan. Wat een reis!
Intensief, maar o zo mooi om mee te maken. Door ruim een week onderdeel te zijn geweest van hun leven, heb ik een goede indruk gekregen van het leven en werken daar.
En besefte ik dat we in Debre Zeit (Ethiopië) sociaal gezien in relatieve luxe verkeerden. We ontmoetten veel mensen, hadden nauw contact met onze medelanders en hadden zelfs op eigen erf niet te klagen.
Het fijne is dat als je je in meer primitieve omstandigheden bevindt, je gedwongen wordt om stil te staan. Letterlijk, door gas terug te nemen. Dat bleek een heel fijne mogelijkheid om m’n eerste periode op de nieuwe school te overdenken en na te denken over ‘hoe verder’. Ik ervaar namelijk nog wel de nodige uitdagingen.
Leuk dat ook het lesgeef aspect nog terugkwam: ik verzorgde een aantal Engelse lessen. Dat zorgde voor het bruggetje met het onderwijs in Nederland, waar de studenten erg geïnteresseerd in waren.
Het was een verrassing dat Peter me met Chloé op het perron in Dordrecht stond op te wachten! Chloé snapte er maar niets van dat mama haar bijna plat knuffelde. Ook daar was de reis goed voor: me bewust zijn van de vele zegeningen en NL. Het was het in ieder geval waard om op te schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten