Verkeer(d)

Het verkeer in Ethiopië is een blijvend aandachts- en gebedspunt. Onoplettende overstekende voetgangers, van de as vliegende banden en loslopende ezels maken het er niet veiliger op. Onze chauffeur is degene die voor de boerderij de meeste uurtjes op het asfalt doorbrengt. In de 20 jaar dat hij zijn rijbewijs heeft, was hij nog niet eerder betrokken geweest bij een ongeluk. Tot vorige week maandag.

Hij had veel klussen te doen in Addis Abeba. Tegen de tijd dat hij Debre Zeit bereikte, was het al donker. Doordat hij verblind werd door tegemoetkomend verkeer, kon hij een voetganger die plotseling de weg op liep, niet meer ontwijken.

Na een eerste check in het ziekenhuis van Debre Zeit, werd het slachtoffer doorverwezen naar het Black Lion (what's in a name?) ziekenhuis in Addis Abeba. Daar kwam hij om 2 uur 's nachts op de Eerste Hulp Post terecht. Na contact met de verzekering om het ongeval te melden en de familie van de chauffeur, werd besloten dat Heleen later die dag mee zou gaan naar het ziekenhuis, om te proberen het proces daar te bespoedigen. Dat was maar goed ook, want toen we na het middageten bij het ziekenhuis arriveerden, zat de patiënt nog op dezelfde plek als waar hij na een eerste check 's nachts was achtergelaten door het verplegend personeel!

Een radioloog die aanvankelijk de röntgen foto's niet wilde beoordelen, kwam wel in actie bij het zien van een blank gezicht. We mochten meekijken in de donkere kamer. Verstand van röntgen foto's hebben we niet, maar in het rapportje werd vermeld dat er geen sprake was van een fractuur. Onze verbazing was groot toen de behandelend arts voet en hand van gips ging voorzien. Toen we hem vroegen waar hij mee bezig was, smeet hij met een geërgerd gezicht ons de röntgen foto's toe.
Tijdens de rit naar Debre Zeit -die door verkeersopstoppingen ruim 2 uur duurde- probeerden we maar niet teveel in de binnenspiegel kijken: het slachtoffer deed ons denken aan een mummie, met een flinke hoofdwond, een 'gebroken' arm en 'gebroken' voet...

Wat kriebelden de stembanden, om de jongen eens flink een lesje te leren! Zijn gedrag had voor het ongeluk gezorgd: hij was dronken! En met hem zijn vrienden, die hem tijdens het ziekenhuis bezoek vergezelden; alsof hij hen ieder moment zou ontvallen. De ouders van het slachtoffer, die ver weg wonen, werden van het ongeluk niet op de hoogte gesteld. Die zouden zich immers toch alleen maar zorgen maken. De broer van onze medewerker was er heel duidelijk in: begin niet met hem aanspreken op zijn gedrag. Een eventuele 'schikking' kunnen we dan wel vergeten...

In onze provincie besluit de politie dat, wanneer er een ongeluk werd veroorzaakt, de bestuurder direct in de cel verdwijnt. Zo ook onze chauffeur. Na twee nachten in een groepscel op het politiebureau te hebben doorgebracht, kwam hij op borgtocht vrij. Vanmorgen heeft hij zijn persoonlijke bezittingen opgehaald.

Zaterdagmiddag, toen Peter een bezoek bracht aan onze chauffeur, zat het gebeurde hem nog erg hoog. Hij vertelde dat er eerder op die plek al een ongeluk was gebeurd en er daarom een auto dwars op zijn weghelft stond. De dronken jongeman kwam met zijn vrienden op die auto afrennen... Als de dronken jongen niet was aangereden, was onze chauffeur in volle vaart tegen de auto gebotst die nog op zijn weghelft dwars stilstond. Met twee kindjes op de achterbank van die auto, waren de gevolgen zoveel erger geweest.

De dronken jongen is zijn redding geweest.